Afbeelding
 

  Píndos
Beginpagina
Gebiedsinformatie
Voettocht
Route
Detailkaart
Kaart op Google

Panorama 1 
Panorama 2 
Panorama 3 
Panorama 4 
Panorama 5 
Panorama 6 
Panorama 7 
Panorama 8 
Panorama 9 
Panorama 10
Panorama 11
Panorama 12
Panorama 13
Panorama 14
Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding

Gebiedsinformatie Píndos

Nationale Parken | Vervolg E6 | Fauna | Zagóri | Ioánnina | Praktisch | Verdere info | webkoppelingen

De Píndos is een langgerekte bergketen die van noordwest naar zuidoost loopt in Noord-west Griekenland. Het vormt een natuurlijke barrière tussen de landstreek Epiros (westen) en Macedonië en Thessalië (oosten). Ioánnina is een centraal gelegen stad waar de twee enige (grotere) doorgangswegen langs lopen, naar Konítsa richting Albanië en Macedonië of naar Metsovo en de Kartárapas richting de Meteorakloosters. De Píndos grenst in het noorden aan Albanië.


Klik in de foto voor Panorama versie

Nationale parken
Zoals het overzichtskaartje laat zien zijn er in de Noordelijke Píndos twee natuurreservaten. Ongeveer 30 km hemelsbreed ten noorden van Ioánnina ligt het Nationaal Park Víkos-Aoös. Deze is beroemd vanwege de spectaculaire Víkoskloof, één van de diepste van Europa. De Astráka (2.436 m) aan de oostkant kijkt uit over deze diepte. Aan de andere kant begint de hoogvlakte, die verder naar het oosten omhoog loopt tot de messcherpe kartelrand van het Tymfigebergte, welke hoog uittorent boven de Aoösrivier. De hoogste top van het Tymfigebergte is de Gamíla (2.497 m) met een schitterend uitzicht over de Aoös en op de Smólikas (2.637 m), de op één na hoogste berg in Griekenland (de Olympos is 2.917 m). Zowel de Tymfi als de Smólikas hebben op hun hoge plateaus een bergmeertje dat Dhrakólimni (Drakenmeer) genoemd wordt.
Het park beslaat ongeveer 12.000 ha. De bossen zijn overblijfselen van het Europese Oerbos en bevatten de grootste diversiteit van hooggebergte-bomen van Europa.


Klik in de foto voor Panorama versie
  Het tweede is het Píndos National Park Vália Kálda (warme vallei), dat 30 km ten noordoosten van Ioánnina ligt. Het beslaat ongeveer 6930 ha en wordt omringt door toppen van ruim 2.100 m zoals de Algó, met daaronder dichte berken- en zwarte pijnboombossen. Sommige exemplaren zijn meer dan 700 jaar oud. Juist deze bossen herbergen vele en soms zeldzame diersoorten zoals de bruine beer, en bijvoorbeeld 8 spechtensoorten waaronder de zwarte specht.
De toegang van het park is vrij maar kamperen mag alleen als hier vooraf toestemming voor is gegeven. Het is één van de best bewaarde en bewaakte nationale parken van Griekenland.

Vervolg op de E6 wandelweg
Er zijn in het Píndos National Park veel tochten van 1 of 2 dagen te maken. De mooiste tocht gaat van Vovousa naar het meertje waar de Aoos ontspringt. Dit is het vervolg van dezelfde route die wij grotendeels volgden tot Vovousa: de eerste 4 uren volg je de E6, een Europees lange afstandspad. Dan gaat de route 3 uur steil de helling van de Flegga Peak op (2.127 m). Het grote meer waar de Aoos ontspring ten westen van de piek, ten oosten daarvan liggen nog 2 schitterende meertjes. Voor de route omlaag bestaan 2 varianten: een steile afdaling (2 uur) direct naar de hoofdweg, of een afdaling over de bergrug naar het zuiden (2,5 uur) tot de nieuwe hut van Metsovo, en vervolgens nog 1 uur over een verharde bergweg naar de hoofdweg. Daar kan je een taxi nemen als je die van tevoren hebt geregeld.

Fauna, trekkers en zwervers
In Epirus komen in de bossen veel wilde zwijnen voor, wilde katten, en steeds schaarser, reeën. Andere grote zoogdieren zijn alleen nog in het hooggebergte te vinden. Hoog zitten wilde geiten, enkele tientallen beren trekken vooral bij het Aoösravijn rond. Hoewel officieel beschermd, wordt er illegaal nog op gejaagd, zodat ze zeer schuw zijn. Wolven zwerven vooral in het noordwesten, bij de Albanese grens. Ook verschillende slangensoorten en de Griekse landschildpad kruipen in het stekelige struweel rond. Grote roofvogels zijn de lammergier, adelaars en haviken.
Op de berghellingen zijn uitgestrekte bossen te vinden en weiden waar nog zo'n 50.000 schapen in kudden rond trekken. Herders van de Vlach- en de Sarakatsanistammen leiden hier nog een semi nomadisch bestaan. De grote woeste schaapshonden zijn minder idyllisch, maar we hebben er in de praktijk geen problemen mee gehad. Ook wordt gewaarschuwd voor rondzwervende Albanezen, die niets meer hebben en daarom ook niets te verliezen hebben. Aan de Grieks-Albanese grens waakt echter het leger, en in de praktijk valt het allemaal wel mee (al is alleen op pad gaan af te raden).
 Albanezen in Epirus omstreden 

Zagóri: de dorpen
Dit is de streek waar we hebben rondgetrokken, tussen de Aoöskloof (noorden), Mitsikéligebergte (zuiden), en de wegen Ioánnina-Métsovo en Ioánnina-Kónitsa. In dit vooral in het centrale deel nog tamelijk geïsoleerde gebied zijn veel dorpjes via oude ezelspaden met elkaar verbonden. 's Winters zijn veel dorpjes door de sneeuw afgesneden van de buitenwereld. Plaatsjes als Mikro Papíngo en Tsepélovo hebben hun oude karakter redelijk bewaard, met huizen van de stenen uit de streek. Oude boogbruggen uit de Turkse periode zijn o.a. te vinden bij Kípi en Vovoúsa. Vovoúsa is het enige dorp aan de Aoösrivier, en ook het enige dat 's winters niet dicht sneeuwt. Vradhéto is het hoogst gelegen dorp (1.340 m), een typische zomerresidentie van de herderdsgemeenschap. Het nabij gelegen dorp Belóï biedt een fraai uitzicht over de Víkoskloof. 's Winters is het nagenoeg verlaten zoals ook andere geïsoleerde dorpjes.

Doch ook hier komt het toerisme steeds meer opdagen. Veel Grieken uit de stad hebben er een vakantiehuis. Vanuit Ioánnina zijn er goede, maar geen frequente busverbindingen naar alle dorpjes. In en rond de Víkoskloof komen veel dagjesmensen, zodat met name in Monodhéndri en Megalo Papingo veel nieuwe restaurants en herbergen verschijnen. Bospaden worden brede geasfalteerde wegen.
Megálo Pápingo is waarschijnlijk het oudste dorp en wordt al in Byzantijnse oorkonden genoemd. Sanmen met het nabijgelegen Míkro Pápingo is het een goede uitvalsbasis voor tochten, met goede (wel wat prijzige) pensions.

Ioánnina
Ioánnina (57.000 inw) ligt op 480 m hoogte aan het Meer van Pamvótis, het grootste zoetwatermeer, aan de voet van het Mitsikéli-gebergte. De Píndos is tevens waterscheiding zodat de omvangrijke neerslag voor een groot deel naar het gebied bij Ioánnina stroomt. Het oudste deel van Ioánnina is de citadel, met schilderachtige straatjes en oude huizen, welke op een schiereiland in het meer ligt. Naar verluid gaat de geschiedenis van deze versterking terug tot 500 voor Christus, maar sinds 1020 komt het in schriftelijke stukken voor. In 1431 kwam het in handen van de Turken (tot 1913), waar nog veel van te zien is. Er zijn er veel historische bezienswaardigheden te bewonderen als moskeeën en paleizen, kloosters en versterkingen uit de Byzantijnse tijd. Het archeologisch museum is de moeite van bezoek waard. Rond de citadel is een mooie boulevard met schaduwrijke platanen langs het meer.

Praktisch
De beste tijd om rond te trekken is mei/juni. Dan is het nog niet al te warm (op de hoogste plekken zijn nog sneeuwveldjes) en zie je de meeste bloemen. 's Middags kan het tot 1.000 m toch al behoorlijk heet worden. Een mogelijkheid is het houden van een siesta. Wíj vertrokken 's ochtends vroeg zodat we meestal aan het begin van de middag al op de plaats van bestemming waren. In de meeste dorpjes is wel een restaurant waar je een lunch of avondeten kan nuttigen. Waar we dorpjes aandeden hebben we hier ook steeds gebruik van gemaakt, ook om de hoeveelheid mee te nemen voedsel enigszins in te perken.
Als je de hele route wilt trekken kan je niet zonder kamperen en het meenemen van flinke voorraden (lichtgewicht) voedsel (rugzakgewicht 16 tot 22 kg). Als je gebruik wilt maken van hotels, pensions en berghutten ben je beperkt tot tochten van één tot 3 dagen. Er zijn ook wel georganiseerde reizen met bagagevervoer die lichte en toch langere tochten mogelijk maken.

Verdere informatie 
  • Marc S. Dublin: Trekking in Greece (uitgave Lonely Planet), hier staat de route die we gedaan hebben grotendeels in beschreven. Helaas uitverkocht.
  • Lonely Planet: Greece
  • ANWB-reisgids Griekenland
  • Dominius: Noord-Griekenland
  • Kaarten: op schaal 1:50.000 zijn er alleen kaarten uit een Grieks buitensport tijdschrift (1985), die niet allemaal meer te krijgen zijn. Pied-a-Terre (Amsterdam) heeft er nog een aantal.
  • Een aardige overzichtskaart is Road-editions nr. 3 Epiros/Thessaly (1:250.000)
  • Veel informatie heeft Henk Moorman die een aantal keren de Vreemde Voettocht in de Pindos voor de NKBV heeft geleid. Desgewenst kunt u hem vragen stellen via henk.moorman@wxs.nl

Webkoppelingen

Thuispagina > Gebieden > Píndos > Voettocht

Copyright © Jaap van der Veen
Disclaimer